Hjarta mitt hefur legið eins og lifur …

Í steinhúsinu á móti skólanum bjó skáldkonan. Hún bar skokkkrem á svera kálfana eftir langan dag í íshúsinu, dottaði í sjónvarpssokkunum, hvítt suð í tækinu, uppstoppuð langvía á skenknum. Hún þoldi illa snark í ofni, bank á dyr, en lék rödd afa síns reglulega af gömlu segulbandi og komst við í hvert sinn. Sumir trúðu […]